Uit onderzoek blijkt dat de bezettingsgraad van kantoren stijgt van 56% naar 59%. Dat lijkt op het eerste gezicht een beperkte beweging, maar het signaal is duidelijk: werkgevers sturen actiever op aanwezigheid. De hybride werkweek blijft bestaan, maar krijgt een vaster patroon. Thuiswerkland komt nog steeds naar kantoor, maar vooral op dinsdag, donderdag en nog een dag.
Hoewel dit nog ruim onder het niveau van vóór corona ligt (65%+), is de trend omgekeerd. Met name het MKB noteert de hoogste bezettingsgraad. Dat is logisch: juist daar zijn korte lijnen, directe samenwerking en informele kennisoverdracht essentieel. Corporates verwachten nog steeds ruimte te kunnen afstoten, soms tot circa 10%, maar dit komt voorlopig beperkt tot uitdrukking in de cijfers. Veel organisaties willen wel krimpen, maar zitten nog vast aan contracten of zoeken eerst naar de juiste invulling.
Persoonlijk denk ik dat het goed is dat de piek van thuiswerken voorbij is. Thuiswerken heeft voordelen, maar structureel op afstand werken heeft ook duidelijke nadelen. Met name de saamhorigheid op de werkvloer staat onder druk. Het van elkaar leren, samen werken aan projecten en het overdragen van bedrijfscultuur gebeurt nu eenmaal makkelijker in de dagelijkse praktijk. Uiteindelijk raakt dit de betrokkenheid én de productiviteit.
Deze ontwikkeling heeft ook gevolgen voor de vastgoedmarkt. De vraag naar kantoorruimte verdwijnt niet, maar wordt selectiever. De markt beweegt steeds meer richting kwaliteit: goede bereikbaarheid, comfort, voorzieningen en een prettige werkomgeving. Tegelijkertijd neemt de druk toe op verouderde panden die niet meer voldoen aan de eisen van deze tijd, onder andere door duurzaamheid en energieprestaties.
De conclusie is dan ook helder: we gaan terug naar kantoor, maar niet naar het kantoor van vroeger. Wie als eigenaar of belegger investeert in kwaliteit en toekomstbestendigheid, blijft aantrekkelijk. Wie dat niet doet, zal de gevolgen steeds vaker terugzien in leegstand en waardering.
Auteur: Henri Boers
